Wat nou als…

Vandaag komen er twee artikelen online. Vanmorgen kwam er al het tag artikel online, en nu komt mijn tweede blogpost. Nou ja, ik noem het maar geen blogpost, aangezien ik een heleboel ga klagen. Ik heb een baal dag. Een dag dat even niets mee zit, zo’n dag dat je alles even negatief ziet, en je het liefst je bed in kruipt en er niet meer uit komt. Zo’n dag heb ik vandaag. Normaal gesproken zou ik dan geen blogpost schrijven, alleen vandaag wil ik heel graag even mijn hart luchten, even van me af schrijven, en relativeren. Misschien hebben jullie wel de gouden tip voor mij! Weten jullie iets?

Wat nou als…
Vandaag zit dus even niets mee, ben ik alleen maar negatief en heb ik echt nergens zin in! Ben ik even klaar met alles, en kan het me allemaal even niets meer schelen. (Lees: Eigenlijk kan het me juist wel heel veel schelen!)

Toevallig draait er nu het nummer van Claudia de Breij – Mag ik dan bij jou.  Precies wat er allemaal door mijn hoofd gaat nu. Wanneer vind ik mijn droomprins op het witte paard.
Het zal wel geen prins zijn, en hij komt ook vast niet op het paard want dan was hij er al wel geweest. Mijn prins komt op een schildpad, en is waarschijnlijk nog heel erg ver weg.

Mijn ouders, broertje, opa, en andere familie leden stellen me zo vaak de vraag wanneer ik nu eens een jongen mee naar huis neem, en of ik al een jongen heb gevonden. Nou ‘Nee dus’, ten eerste vind ik ze niet langs de kant van de weg, en ik neem niet elke willekeurige jongen die ik tegenkom op straat mee naar huis! Daarnaast vind ik het nou ook niet echt mijn sterkste punt (lees: het is mijn zwakste punt) om op jongens af te stappen.
En ik kan ook niet echt zeggen dat ik hier in mijn omgeving nou echt ‘leuke’ jongens ben tegen gekomen. Ik ben niet kieskeurig hoor, absoluut niet! Ik wil gewoon dat een jongen er een beetje verzorgd bij loopt, niet opdringerig is, en vooral niet zichzelf elk weekend vol gooit met alcohol en zich er daarna niets meer van kan herinneren. Het moet iemand zijn die mij kan opvrolijken, mij af en toe uit mijn comfort zone trekt, en het belangrijkste;  mezelf laat zijn.
Dat is toch niet kieskeurig? Of wel?

Oke, ik ben 21jaar en tja het wordt dus wel een keer tijd.. Maar ik ben gewoon nog niet iemand tegen gekomen waarvan ik zeg;  Ja daar wil ik wel een keer iets mee drinken. Het zijn allemaal jongens die gelijk al teveel willen, of jongens die tja hoe ga ik dit omschrijven.. Precies het tegenover gestelde van die andere jongens. Misschien snappen jullie een beetje wat ik bedoel.

En dan heb je nog dat dingetje waar ik nu al 8,5 maand mezelf helemaal gek om pieker, en dat is dat ik nog steeds geen werk heb gevonden.. Gelukkig heb ik destijds met mijn studiefinanciering gespaard en red ik het nu allemaal nog, maar leuke dingen doen zit er voor mij niet meer in! En mijn ouders opzadelen met mijn probleem zie ik ook niet zitten. Zelf hebben ze het al zwaar genoeg! Ze hebben het helemaal niet breed en moeten elke cent een aantal keren omdraaien. Dus mijn probleem kunnen ze er echt niet bij hebben, en dat wil ik zelf ook helemaal niet! Ik wil mezelf kunnen redden, ben zelfstandig genoeg en regel zelf mijn dingen. Maar het lukt me al 8,5 maand niet om werk te vinden. Ik sta overal ingeschreven, solliciteer me suf, zelfs op de meest belachelijke baantjes, maar ik kreeg steeds hetzelfde antwoord ‘Nee , wij hebben iemand gevonden met een beter passend profiel’. Zelfs op vakantiewerk krijg ik geen antwoordt! Uitzendbureaus laten ook niets meer van zich horen. Laatst ben ik langs geweest, en wat zeiden ze ‘ Ja als je ouders je rijbewijs betalen kun je morgen beginnen’. What? Ja mijn mond viel open, ik wist niet wat ik moest zeggen. Voor schoonmaak werk op kantoor heb je een rijbewijs nodig!? Terwijl ik op de fiets met nog geen 5 minuten in het centrum ben. Waarvoor heb ik hier dan een auto  nodig? Ik snap het echt allemaal niet meer hoor! Ben ik nu zo gek?

En zoals jullie misschien wel weten, (voor diegene die me al langer volgen), is mijn oma op 31 oktober vorig jaar overleden, de steen is vorige week donderdag geplaatst, en nu dringt het eigenlijk pas echt door dat ze er niet meer is. Ik had al die tijd nog zo erg het gevoel dat ze terug zou komen en weer achter de tafel zou gaan zitten. Mijn vest zou gaan afmaken, en mij nog veel dingen zou vertellen. Ik besef me nu pas echt dat ik haar met mijn verjaardag afgelopen jaar voor het laatst heb gesproken. Ik schaam me voor dat ik haar een maand lang niet heb gezien, dat ik niet even bij ze op bezoek ben geweest, nog even een knuffel heb gegeven aan mijn oma. Mijn oma hield helemaal niet van kusjes en knuffels. Pas twee jaar voor haar overleden is ze hier mee begonnen. Begrijp me niet verkeerd hoor, ze was een hele lieve en zachtaardige oma, maar ze vond het gewoon niet fijn om kusjes en knuffels te geven. Wel vond ze het fijn als we bij haar op schoot kwamen zitten. Toen ze mij voor de eerste keer uit zichzelf een knuffel gaf, was ik heel erg verbaasd, ik vond het haast een beetje eng. Maar was mis ik het nu. Haar stem, haar droge humor, haar lieve bemoedigende woorden. Nu de steen er ligt is het voor mij echt definitief. Ze komt niet meer terug, en ik moet het doen met alle mooie herinneringen die ik van haar heb. Ik had haar zo graag nog willen zeggen dat ik van haar hield, en dat ik blij was met haar als oma. Ik weet nooit of ze dit wel echt wist. *traan*

Tja, en dan is er nog de vraag of ik wel echt weet wie ik ben. Daar twijfel ik ook steeds meer aan. Een aantal keren is tegen mij gezegd dat ik erg ben veranderd na de cursus faalangst. Dat het me heeft veranderd in wie ik daarvoor was, maar ze zeggen het allemaal heel erg negatief. Wie ik daarvoor was, was een bang/verlegen meisje die nooit haar mond open durfde te doen. Bang was voor wat mensen van haar denken, buiten de groep viel, mezelf wegcijferde. De Carolien die er nu staat is een jonge meid die denkt dat ze weet wat ze leuk vindt, niet altijd haar mond open trekt, maar zeker niet meer over haar heen laat lopen, het zelfs leuk begon te vinden om voor de klas iets te presenteren wat ze heel erg interessant vond, niet in de groep lag, maar er ook zeker niet meer buiten!

Nu ik dit typ vraag ik mezelf echt af, wat ik eigenlijk aan het doen ben, waarom ik dit zou willen delen. Nou ten eerste is dat niet om zielig gevonden te worden, absoluut niet! Want ik heb een hekel aan mensen die proberen zielig te doen. Maar meer omdat ik niet altijd dat opgewekte meisje op de foto’s ben, en af en toe er wel echt helemaal doorheen zit.

Sorry voor de veels te lange blogpost!

Veel liefs,
Carolien

21 thoughts on “Wat nou als…

  1. Ik vind hier niet veel geklaag in terug (en ik heb heel de blogpost gelezen). Ik zie vooral dat je jezelf veel vragen stelt. Neen, je bent niet veeleisend wat jongens betreft. Ik ben mijn prins maar pas tegengekomen op mijn 23 jaar. Op het werk waar ik toen een maand aan de slag was. Die jobs, dat begrijp ik nu eens niet zie. Ik wil je zelfvertrouwen niet ondermijnen, maar misschien is er iets aan jou dat hen niet ligt. Kan je niet vragen naar de echte reden van weigering? Je komt wel op je pootjes terecht!

    1. Met de vacatures die er hier in mijn omgeving zijn, ben ik helaas niet de enige die daarop reageert. Bijna mijn halve stad reageert erop, en de meeste zijn dan ook nog eens tussen de 15 en 18 jaar, en vergeleken met mij een stuk goedkoper. Ik heb sociaal pedagogisch medewerker kinderopvang gestudeerd en zoals je misschien wel weet is daar helemaal geen vraag meer in. Dus moet ik solliciteren op schoonmaakwerk, vakantiewerk, etc.
      Ik kan zo beginnen bij een kippenslachterij, maar dit kan ik helaas niet aangezien ik dan weer geen vlees meer ga eten en ik hier dood ongeluk van wordt! Dus tja, dan maar wachten tot ik 1x een goed bericht krijg. En dan heb ik ook nog een nadeel dat het hier vaak ‘via via’ gaat, en ik helaas niet in die clubjes zit.. Dus tja, dat is het hele verhaal wat betreft werk! Ik zou graag in andere steden en wat verder weg willen solliciteren (waar waarschijnlijk veel meer werk is) maar ik heb ook geen vervoer, behalve mijn fiets!
      Achja, even door de zure appel heen bijten!

  2. Het komt goed, echt. Je moet geduld hebben om je prins charming te vinden, hij komt niet zomaar uit de lucht vallen. En inderdaad, zoek een jongen die goed voor je is. Neem je tijd, er is echt geen haar bij. Het maakt niet uit op welke leeftijd je een relatie krijgt, als het maar goed voelt.

  3. Vooral doorgaan met solliciteren! Ik weet het, ik vind het zelf ook ontzettend demotiverend na de zoveelste ‘je bent het toch net niet’ afwijzing. Maar de aanhouder wint, zegt men. En die prins komt ook echt nog wel een keertje langs gegaloppeerd.

    1. Dankjewel voor je lieve bericht! Ja ik ga ook lekker door met solliciteren! Er moet echt wel iets tussen zitten voor mij!

  4. Zo’n baaldagje mag gewoon, als je jezelf daarna maar weer bij elkaar raapt! Ik hoop dat het een beetje heeft geholpen om dit zo op te schrijven, dat het heeft opgelucht. Die prins komt vanzelf wel, echt waar! Het is alleen maar goed dat je zo kritisch bent, anders zit je ook maar opgescheept met een vent van niks. Succes met het solliciteren, ik kan me goed voorstellen dat het zo demotiverend is om steeds een ‘nee’ te horen…

    1. Dankjewel voor je lieve berichtje! Ja het lucht zeker even op! Ik ga lekker door met solliciteren en ooit moet er wel iets voor mij komen, en tja die prins komt vast ook ooit nog wel!

  5. Juist als je een leuke jongen zoekt vindt je niemand en als je niemand zoekt loop je iemand tegen het lijf. Tenminste dat was bij mij altijd zo! Misschien kan je voor een baantje een keer aankloppen bij een horeca bedrijf, meestal hebben zei wel enkele dagen werken voor je. Succes!

  6. Hoi!

    Ik kwam toevallig op je blog terecht en zag deze post.
    Ik herken mezelf best wel in sommige stukken. Ook mijn prince charming laat op zich wachten en dat is soms frustrerend. Als ik je een tip mag geven: laat het los, dan komt jouw droomprins ook ergens een keer voorbij wanneer je het het allerminst verwacht:)

    En over dat solliciteren… ik heb hetzelfde meegemaakt. mega frustrerend en demotiverend.. Ik heb me toen aangemeld bij youngcapital/studentenwerk.. Niet perse het beste uitzendbureau maar er komen veel vacatures voorbij (soms alleen voor korte tijd en knullige baantjes maar ook gewoon schoonmaakwerk etc) Ik ben toen ook via hen bij surplus schoonmaakwerk gaan doen tot er iets anders leuks voorbij kwam. Nu heel happy met mijn huidige baan! Misschien nog een optie voor je?

    “The moment you’re ready to quit, is usually the moment right before the miracle happens”

    1. Ja klopt ik heb op die site ook al meerdere keren gekeken! Hele fijne site, en inderdaad niet de beste, maar hebben hier in de buurt nog de meeste vacatures vergeleken met andere uitzendbureaus! Ik heb vandaag te horen gekregen dat ik in ieder geval 5 weken vakantiewerk kan gaan doen in juni en juli! Dus dat is al weer wat positief nieuws! In ieder geval heel erg bedankt voor je lieve berichtje en voor je complimenten 🙂 xx

  7. Ik vind het ook helemaal geen klagen hoor! Het is gewoon de waarheid, en inderdaad soms erg balen. Heb regelmatig een baaldag. En vaak baalde ik daarvan, maar nu mag het van mijzelf. Is heel menselijk namelijk 🙂 Ik snap dat je behoefte heb aan iemand die je af en toe uit die negativiteit kan halen, je oppeppen, maar dit hoeft natuurlijk niet van een man vandaan te komen. Die prins komt echt wel! Maak je daar maar het minst druk om! 😛 En je afvragen of je weet wie je bent blijft denk ik ook altijd de vraag. Het belangrijskte is dat je oprecht bent! Doe de dingen die jij leuk vind, en zeg en doe geen dingen waar jezelf niet achter staat, Zo blijf je het dichtst bij jezelf, ookal vinden anderen het heel anders of zelfs stom! Ik vind het heel knap dat je een curus faalangst gevolgd heb! Succes met alles!

    1. Aaah dankjewel voor je lieve berichtje! Klopt, jijzelf weet het beste wat jij leuk vindt en waar je wel of niet achter staat! Ik vind dat een ander dat niet voor jou kan bepalen, al doen heel veel mensen dat wel.
      🙂 xx

  8. Je klaagt niet, je stelt jezelf gewoon een hele hoop vragen waar je maar geen antwoord op krijgt waardoor je er blijft over piekeren. En het een keertje van je afschrijven kan echt deugd doen hoor! Jouw prince charming komt op een dag wel bij je aankloppen, als het niet vandaag is dan is het wel morgen. Ik was net zoals jouw, maar dan op jongere leeftijd (vanaf mijn 15de): wanneer kom ik hem nou tegen, waarom trek ik alleen maar rare kerels aan etc. En toen kwam ik mijn huidige echtgenoot (!) tegen, op mijn 17de. Enorm vroeg, maar het stak gewoon goed. Nu ben ik 22 geworden vorige maand, heb mijn eigen huisje en ben getrouwd met de meest fantastische kerel die er bestaat. Had iemand mij op mijn 15de gezegd dat dit zou gebeuren had ik mezelf hoogstwaarschijnlijk in een coma gelachen. Het leven brengt je soms op de meest bizarre paden waarvan je dacht dat je er nooit terecht zou komen. Je weet nooit wat de dag brengt, je weet nooit wanneer je die ene jongen leert kennen. En geloof me: ik was wel sociaal maar afstappen op een jongen? Hell no! Flirten? No way! Ook al had ik menig jongensvrienden, ik heb er nooit mee geflirt gewoon omdat ik mezelf daar niet in zag.
    Echt rot van je werkloosheid, ik begrijp je compleet. Sinds ik naar hier ben verhuisd ben ik ook werkloos (bijna 3 jaar) en er komt niet zo snel verandering in. Enorm frustrerend, Maar geef de moed niet op! Blijf strijden en vechten, je zal een baan vinden. Er moet ergens een plek zijn waar jij in past 🙂
    Ik wens je nog veel sterkte met het overlijden van je oma, je moet zulke dingen de tijd geven om te verwerken. En je dacht misschien dat je het een plekje had gegeven, maar bepaalde gebeurtenissen zullen ervoor zorgen dat die emoties opnieuw opborrelen. Wees ervoor voorbereid en hou ze niet tegen. Het zal je goed doen om het eruit te gooien.
    Ik hoop dat je deze baaldagen niet vaak hebt en dat je morgen weer positief de dag begint 🙂 Liefs! x

    1. Bedankt voor je ontzettend lieve berichtje! Ik voel me vandaag al wat positiever, heb ook leuk bericht gekregen, ik kan namelijk in ieder geval 5 weken vakantiewerk doen. In ieder geval iets! Dus dat is wel weer een geruststelling!
      Ik denk zelf ook dat ik te snel tegen mezelf heb gezegd dat het oke was met het overlijden van mijn oma. Ik praatte mezelf aan dat ik er wel overheen was, en dat het me eigenlijk niet zoveel deed.. maar hier kom ik echt heel erg op terug. Het doet me wel degelijk meer dan ik dacht! En die gevoelens moet ik dan ook gewoon laten gaan, het is niet erg om soms eens te huilen en je emoties te laten gaan. Dat helpt weer om daarna weer verder te kunnen, je er sterker uit komt.
      Soms sluit er 1 deur en gaan er meerdere ramen open, alleen moet je daar soms even op gewezen worden. Ooit komt het goed! 🙂 xx Enorm bedankt voor je lieve bericht! Doet me goed! xx

      1. Ik heb net je fantastisch nieuws gelezen, gefeliciteerd! Wat leuk nieuws 🙂 En inderdaad, het is niet erg om af en toe je emoties te laten gaan. Je moet ze gewoon laten gaan om hierna het verlies een plaats te kunnen geven. Tijd zal uitmaken hoe en wat. En je hebt het fantastisch verwoord 🙂 Het komt allemaal goed op een bepaald moment. En ik ben blij dat ik je een beetje heb kunnen opbeuren 🙂 Liefs! x

  9. Ik vind je post helemaal geen ‘zaagpost’ of negatief. Ik begrijp dat je nu met veel vragen en twijfels zit. Enerzijds is het heel lastig als iedereen altijd zit te vragen wanneer je eens een vriendje gaat hebben. Je hebt groot gelijk dat je niet de eerste de beste neemt en je mag gerust wat kieskeurig zijn hoor! Anderzijds als er dan bijkomt dat je geen werk vindt, lijkt me super moeilijk! Dat je wel gewoon graag wilt werken en het maar niet lukt.

    Is sollicitatietraining misschien iets voor jou? Misschien kan je je CV best nog iets anders opstellen om interessanter te zijn? Of kan je nog wat tips gebruiken met je motivatiebrief. En als je op sollicitatie gaat, misschien zijn er nog bepaalde zaken aan je lichaamshouding of je manier van spreken die nog verbetert kunnen worden? Er moeten toch trainingen zijn waar je al die dingen leert niet? Want de eerste indruk is super belangrijk en misschien maak je puur uit zenuwen ‘foutjes’ die zorgen dat je geen opvallende eerste indruk maakt?

    Veel succes in ieder geval! En ook met je zoektocht naar jezelf want ik heb het idee dat je daar ook een beetje mee in de knoop zit? 🙂

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: