Wanneer de gedachten toe nemen en je ze probeert te ontlopen

29 december 2017

Durf niet goed te zeggen hoelang ik nu weer op ‘gezond’ gewicht zit, maar hoelang dat blijft durf ik ook niet te zeggen. Al een tijdje proberen de negatieve gedachten op de voorgrond te komen. Soms lukt het, maar op sommige momenten heb ik het zo moeilijk en zie ik mijzelf niet zoals ik ben.

De dikke Carolien en grote vetrollen op haar buik en bovenbenen waar je nauwelijks mee door een deur past. Terwijl ik op andere momenten weer zie dat je mijn ribben al kunt tellen en mijn problemen onder mijn navel zitten. 7 jaar na mijn anorexia heb ik weer dezelfde gedachten. Een aantal jaren geleden schreef ik al een artikel over mijn anorexia verhaal, toen ik 17 jaar was kwam dit op mijn pad. Niet heel gek in die situatie toen (lees hier het verhaal terug). Nu 7 jaar later en wijzer zou ik beter moeten weten, de knop volledig omgezet moeten hebben. Niets is minder waar. Ik merkte het vorig jaar toen ik aan de prednison was al. Kreeg heel erg de neigingen om minder te eten en bepaalde dingen helemaal te laten.

Gedachten ontlopen

Zo dronk ik voorheen altijd koffie met melk en suiker, zit er al ruim een half jaar geen suiker meer in. Probeer eigenlijk zo min mogelijk tussendoortjes te nemen en ook bepaalde voedingsmiddelen wil ik niet eten. Het ging na de prednison heel geleidelijk. Rond maart van dit jaar begonnen de gedachten extra toe te nemen na het weegmoment in het ziekenhuis. De magische 80 was bereikt, een specifiek gewicht die ik nooit wilde halen. Ik weet nog dat ik vroeger altijd zei tegen mijn ouders dat als ik ooit 70 woog ik echt moest gaan afvallen en bij 80 moesten ze mij van de trap af gooien. Natuurlijk zouden mijn ouders dat nooit doen, maar ik mijn hoofd was het eindpunt bereikt. Ik mocht geen gram meer aankomen meer door de prednison en het eten. Maar dat ik 80 woog in het ziekenhuis met schoenen en winterkleding is natuurlijk niet zo raar, mijn echte gewicht zou ergens rond de 75 zitten (mijn streefgewicht), wat de ene kant van mijn gedachten nog te veel was. Ik zat altijd op 65 kilo hiervoor (voor de prednison). Probeerde ik het daarvoor nog vooral te ontlopen, nemen de gedachten over niet eten en bepaalde dingen ontwijken steeds vaker toe.

Ondanks pijn toch door gaan

Voor de mensen die mij volgen op twitter weten dat ik dit jaar voor het eerst in lange tijd weer heb gefietst. Met een totaal verkeerde bedoeling en veel te ver over mijn grenzen zijn gegaan heb ik de 2e keer meer dan 10 kilometer gefietst. Niet met de gedachten om te kunnen fietsen ondanks de pijn door fibromyalgie, maar ook maar zoveel mogelijk makkelijke calorieën te verbranden. Ondanks dat bewegen voor mij (soms zelfs erg) pijnlijk is doe ik onbewust en deels bewust extra bewegen om mijn verbranding maar bezig te houden. Overigens zijn de artikelen over verschillende manieren van afvallen niet naar aanleiding van deze gedachten! Omdat ik zelf wel meer manieren weet om snel veel af te vallen en ook wel weet dat ik met deze producten dat niet ga halen. Maar dat even ter zijde. In het weekend van 14 april was de druppel, nadat dat weekend ervoor al meerdere druppels teveel in mijn emmer kwamen. De opmerking van mensen die vinden dat ik wat mollig ben of zelfs dik, doet mij nog steeds meer slechts dan goeds. Nog altijd kan ik niet tegen de opmerkingen die anderen mensen maken (het feit dat en wat mensen van mij vinden).

Waarom dan dit artikel?

Dit artikel is geen schreeuw om aandacht, maar voor mij een stok achter de deur dat ik niet verder mag gaan met deze negatieve gedachten. Ik weet dat als ik zoiets deel ik mijzelf er altijd kan blijven herinneren dat die negatieve gedachten niet goed zijn en dat ik er prima uitzie. Ik weet dat mijn valkuil zit in het feit dat ik mij veel te veel aantrek wat anderen van mij vinden. Met 1 opmerking over mijn gewicht of uiterlijk breekt mijn zelfvertrouwen en begin ik te twijfelen. Ik moet blijven vechten tegen deze negatieve gedachten, ze mogen nooit meer de overhand nemen!

Trek jij je ook wel eens iets aan van wat een ander over je zegt?

One thought on “Wanneer de gedachten toe nemen en je ze probeert te ontlopen

  1. Eerlijk gezegd ik niet. Want dan kan je niet meer leven. En laat je opzadelen met negatieve energie dat niet gezond is.
    Respect voor je dat je zo uit je problemen bent gekomen en er toch misschien nog moet tegen vecht.

    Aum Shanthi

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: