Mijn coloscopie ervaring – Het onderzoek

Daar lig ik dan. In een ziekenhuis bed, maar nog wel met onderbroek aan. Een naamkaartje om mijn linker pols en een infuusnaald in mijn rechter elleboog. Van het naaldje voel ik praktisch niets, enkel slap en trillerig door het laxeren en niet eten. Ik kijk al uit naar het eten wat ik weer mag eten na het onderzoek. Mijn coloscopie ervaring.

Wel bang dat mijn darmen niet schoon genoeg zijn. Ik heb mij niet zo heel goed gehouden aan het laxeer schema, want tja het was echt om te kotsen. En dan overdrijf ik echt niet! Maar mijn grootste angst is nu, zijn de darmen schoon en leeg? Voor het onderzoek zelf maak ik me niet eens zo druk. Gek he! Daar waar ik me hiervoor heel druk om maakte is nu verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor angst of mijn darmen wel leeg/schoon zijn. En bang dat ik misschien moet plassen of windjes moet laten tijdens de behandeling.

Mijn coloscopie ervaring – Het onderzoek

Gek hoe je geest zo met je op de loop gaat. Om 9uur zou ik aan de beurt zijn, maar dat is het inmiddels al geweest. Ik lig nog op de slaapzaal, en vrees dat ik een lange ochtend voor de boeg heb. De verpleegkundige zei heel optimistisch tegen mijn ouders dat ze ergens tussen 10 en 11uur wel gebeld zouden worden. Gemiddeld duurt het 3uur.. Nou ik kon nog een klein beetje rekenen met mijn giga warhoofd op dat moment en kwam toch echt op 12uur uit. Dus voor het middaguur rekende ik er niet meer op. De zenuwen slaan inmiddels flink toe. Ik ben zo ongelofelijk moe dat ik moeite moet doen om wakker te blijven. Die zusters zullen wel denken.. wat een gek mens is dat.

Het onderzoek duurde voor mijn gevoel helemaal niet lang. Ja dat is ook niet gek als je een roesje en verdovingsmiddel krijgt toegediend. Het viel mij wel 100% mee, enkel de voorbereiding is een hel, maar van het onderzoek zelf merk je weinig. Toch heb ik nog tot na 11uur op de zaal gelegen. Ik kreeg 2 boterhammen, met kaas en kalkoenfilet en een heerlijk kop thee. Ooh wat was dat lekker zeg! De arts wilde nog even wat bespreken dus moest ik in de wachtkamer met mijn ouders nog even wachten.. Wat er volgde was een diagnose. Die ik graag in een ander artikel verder uit licht.

Volg:

3 Reacties

  1. 18 juli / 13:30

    Benieuwd naar de diagnose, hopelijk iets positiefs! Ik heb zelf voor iets heel anders in het ziekenhuis gelegen, ik moest geopereerd worden aan mijn gezicht. Maar ik herinner me nog zo goed dat ik zó ontzettend zenuwachtig was. En die honger, heel herkenbaar. Terwijl het boterhammetje daarna als karton smaakte haha

    • Carolien
      Auteur
      18 juli / 21:47

      Helaas niet positief, blijk de ziekte van Crohn te hebben. Heb nu een zeer grote vernauwing met ontsteking in mijn dikke darm.

      Mmh dat is minder, kan me de zenuwen heel goed voorstellen! Ik denk dat alles wel heel lekker smaakte op dat moment. 2 dagen niet eten doet toch wat met je.

  2. 19 juli / 16:19

    Ik heb crohn dus ken het onderzoek. De voorbereiding is verschrikkelijk maar het onderzoek zelf merk ik zelf ook nooit iets van vanwege het slaapmiddel.