Mijn angst voor ambulances

stedentrip

Iedere keer als ik een ambulance zie of hoor, dan slaat de paniek toe. De reden hiervoor weet ik, maar waarom raak ik dan zo in paniek? Heb ik een trauma? In dit artikel vertel ik hoe het komt dat ik angst heb voor ambulances, en hoe het nu gaat.

Ik heb geen idee hoelang het precies geleden is, maar ik kan het moment nog zo goed herinneren dat het lijkt alsof het gister is gebeurt. Ik was nog een klein meisje. Jaar of 11 gok ik. We gingen gezellig een dagje weg met opa en oma, en Scheveningen stond op de planning. Met z’n 5en (broertjes en opa en oma), reden we naar Scheveningen waar we ook naar Sea life gingen. Het was onwijs leuk en hebben ons flink vermaakt. Op de terug reis gingen we eten bij de Mc Donalds op verzoek van ons als kinderen. Oma bestelde een salade, wij kregen een happy meal en wat opa precies at weet ik niet meer. Wat indruk maakte is dat ze vroegen om bestek, waarop er nogal een apart gezicht op de dame kwam. Blijkbaar hadden ze die vraag nog niet eerder gehad.

De terugreis

Daarna gingen we weer verder rijden. Mijn oma voelde zich niet zo lekker, en bijna thuis (nog zo’n 5km) moesten we stoppen langs de kant. Ze was duidelijk aan het hyperventileren, en dat maakt toch ook al een behoorlijke indruk als je zo jong bent. Ik belde in paniek mijn ouders die naar het huis van m’n opa en oma zouden gaan. Ik probeerde oma in de auto te helpen en we reden super snel naar huis. Eenmaal daar werd het alsmaar erger. De huisartsenpost kwam en gaf haar verschillende spuiten. Niets hielp. Ambulance met sirenes erbij en toen is eigenlijk alles begonnen. Wij kinderen moesten naar de andere kamer waar we niet konden zien wat er gebeurde. Na een paar minuten besloten we om in de auto te gaan zitten, zodat we ook niets zouden horen. Oma was nogal tja hoe zal ik het verwoorden. Eigenwijs? Uiteindelijk werd ze meegenomen naar de ambulance. Ondersteund naar de voordeur om vervolgens op de brancard te gaan liggen. Dat was heel heftig om te zien. Niet zo zeer omdat ze er raar uitzag, want dat was niet zo. Maar meer omdat een dierbaar iemand mee moet met de ambulance. Omdat er al die tijd niets aan de hyperventilatie is gedaan heeft de in de straat in de ambulance een hartinfarct gekregen. De ambulance stopte ineens midden op de weg. Heel eng om te zien. Ze gingen dan ook met sirenes aan met een rotvaart weg.

Dat was de eerste ervaring

Helaas bleef het niet bij die enkele keer. Ik had samen met mijn broertje een krantenwijk in hun straat en op een dag zagen we een ambulance voor de deur staan. De paniek sloeg gelijk toe. En ja hoor, weer moest ze met sirenes naar het ziekenhuis. In die tijd zat ik nog op de middelbare school, en ook toen al was ik gelijk angstig als ik een ambulance hoorde. Een keer zaten we in de klas en kwam er een ambulance met sirene langs de school, en ben ik onder de tafel gaan zitten. Ik moest toen zo huilen, bang zijn voor ambulances.. Ik merk dat als ik er vaker over praat en ook over schrijf zoals ik nu doe, ik er beter mee om kan gaan. In de nacht schrik ik nog altijd wakker van ambulances, maar ik hoef niet meer te huilen, etc. Ik kan het nu beter handelen, maar daarmee is de angst nog altijd niet helemaal weg. Of dit ooit echt weg zal gaan, weet ik niet. Je hebt als kind toch nare ervaringen mee gemaakt en die zitten blijkbaar heel diep in de hersenen ingeprent.

Vraag: Heb jij ook iets waar je ineens van in paniek kan raken? Of heb je tips om hier vanaf te komen?

5 thoughts on “Mijn angst voor ambulances

  1. Wat een vervelende gebeurtenissen. Ik snap wel dat je daardoor het niet fijn vind om te horen. Je mag blij zijn dat je niet bij mij woont daar hoor je ze heel vaak omdat ik achter het ziekenhuis woon.

  2. Wat een nare gebeurtenis en een hele logische reactie eigenlijk. Ik heb heel veel dingen waarvan ik in paniek kan raken. Ik probeer het altijd om te buigen en op die momenten te denken aan dingen die ik leuk vind. Dat helpt mij normaal gezien erg goed. Maar soms helpt een potje huilen ook heel goed. Het is net wat de situatie is.

  3. Wat lastig! Heel dapper dat je hier zo over schrijft op je blog.
    Wat een onwijs leuke blog heb je trouwens <3
    Liefs, Florentine

  4. Jeetje wat vervelend zeg! En dan snap ik dat je dan in paniek raakt als je een ambulance ziet… Ik raak in paniek vooral bij vergaderingen als ik bij een voorstel rondje wat moet zeggen of als ik me ergens moet gaan voorstellen in een grote groep….

    Trouwens wel goed dat je dit deelt op je blog! 🙂

    1. Dankjewel 🙂 helaas is het na zoveel jaar nog steeds niet over, wel iets minder maar nog. Blijft wel vervelend die angst, want ze komen hier regelmatig voorbij rijden.

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: