Afmaakverhaal

Misschien is het jullie al opgevallen, dat er al een tijdje een afmaakverhaal door blogland gaat. Vandaag mag ik deel uit maken van dat verhaal, en dat vind ik zelf echt onwijs gaaf. Vroeger verzon ik ook zelf verhalen, soms zelfs ook heel geloofwaardig. Maar dit keer mag ik een stukje van een verhaal verder schrijven. Een aantal bloggers gingen mij voor en hun verhaal zal eerst volgen, zodat jullie een duidelijk beeld hebben van het hele verhaal. Veel leesplezier!
afmaakverhaal

Marleen
Irene was vroeger op school anders dan de andere meiden. Ze hield niet van mode, make -up en jurken. Op school werd ze aangekeken alsof ze een soort buitenaards wezentje was. “Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik het gewoon niet interessant genoeg vind” riep ze verontwaardigd als iedereen er raar over ging doen. Nu is ze 25 en weet ze niet zo goed wat ze met haar leven wil. Haar ouders willen dat ze model word maar ze denkt er zelf anders over.  “Het is maar eens tijd dat ik mijn eigen leven bepaal.” Ze pakt haar koffers en verlaat zonder een snik het oude huis.

Laura
Een beetje onzeker zit Irene enige tijd later op een van de verlaten bankjes van het station. Zonder veel nadenken heeft ze een kaartje gekocht. Enkele reis. Ze haalt haar notitieboekje boven. “Wat wil ik eigenlijk gaan doen?” vraagt ze zichzelf af. Afwezig begint ze wat te krabbelen. Enige tijd later kijkt ze op, de trein rijdt het station binnen. Snel pakt ze haar rugzak, camera en stapt de trein op. Als ze eenmaal zit kijkt ze wat ze getekend heeft. Een bos en een meer. Een houten aanlegsteiger. Noorwegen! Oh, ze vind het daar zo prachtig! Maar haar ouders wilden nooit op reis gaan naar dat soort plekken. Een luxehotel in het warme Spanje is toch veel leuker? “Nee”, denkt Irene bedroeft. “Nooit heb ik verlangd naar rond paraderen in bikini en heel de dag liggen bakken”. “Ik wil de geur van de ongerepte natuur opsnuiven en gewekt worden door het zonlicht en gekwetter van vogels…”

Veerle
Na een uur in de trein gezeten te hebben is Irene bij het eindstation. Ze ziet op het bordje dat ze in Den Haag is aangekomen. Wat moet ze hier nou weer? Ze haalt maar even een broodje en daarna kijkt ze op de borden waar ze allemaal naar toe kan. Alkmaar, Utrecht, Rotterdam, Amsterdam… Schiphol! Het komt toch wel eens voor dat je mee kunt reizen als er plekken over zijn in een vliegtuig? Irene ziet dat de trein over een paar minuten gaat en besluit naar Amsterdam te reizen. Het is ontzettend druk op het vliegveld. Mensen die hun kinderen in bedwang proberen te houden, stelletjes die op een romantische reis gaan en mannen in nette pakken lopen met een chagrijnig gezicht rond. Irene gaat ergens zitten en tekent wat in haar boekje. Ze ziet in haar ooghoek dat er een man naast haar komt zitten. Na een tijdje vraagt hij: ‘Waar moet je naartoe?’. Ze kijkt hem aan een haalt haar schouders op. ‘Weet ik niet, weg…’

Linda
‘Weg? Is het hier dan zo verschrikkelijk?,’ vraagt de man verbaasd. Hij heeft grote, borstelige wenkbrauwen en een vriendelijk gezicht. Irene haalt haar schouders op.
‘Ik weet het niet… het is gewoon… niemand begrijp mij hier.’ Er valt een lange stilte. Irene ziet de man bladeren in een multomap. Hij kijkt herhaaldelijk van zijn horloge naar het lichtgevende bord aan de muur. ‘Aankomsttijden’, staat er bovenaan.
‘Wacht u op iemand?’ De man knikt. ‘Mijn vrouw komt vandaag terug uit Afrika.’ Afrika… Irene kan het niet helpen, maar ze voelt een steek van jaloezie. Waarom is zij niet in Afrika? ‘Meisje… moet je nu huilen?’ De man kijkt haar plotseling bezorgd aan. Irene schrikt op en wrijft over haar wang, die nat aan voelt. Shit, zat ze hier nu gewoon een potje te janken?! Die man zal ook wel gedacht hebben…
‘Hier.’ De man voelt in zijn jaszak en haalt er een vijf euro briefje uit. ‘Haal iets lekkers bij de Starbucks, misschien voel je je daarna beter.’ Irene wil het geld eigenlijk niet aanpakken, maar de man dringt aan. Ze sjokt langzaam naar de Starbucks aan de overkant. Een lange, slungelige jongen met bruin, krullend haar staat achter de toonbank. Hij lacht vriendelijk. ‘Kan ik u ergens mee helpen?

Aymara
“Ehm, ik weet het niet. Ik kom hier eigenlijk nooit, dus ik heb geen idee wat er lekker zou zijn of niet.” “Nooit gekomen?” Vraagt de jongen verbaasd. “Nee, laat dan ook maar” En ze draait zich om en loopt weg. Ze kijkt een beetje rond en ziet een boord met alle vliegtuigen die gaan vertrekken. Ze ziet dat er een vliegtuig gaat naar Noorwegen. ‘Noorwegen. Dat moet wel mijn mijn droom land zijn, net als op mijn tekening.’ Denkt ze. Opeens krijgt ze een golf van verdriet, verdriet dat ze alleen is en dat ze echt alles gaat verlaten. Het voelde nooit als thuis, maar ze is er toch wel opgegroeid. Maar dan denkt ze, ‘Ik ben hier dan wel opgegroeid, maar waarom verdrietig zijn als het toch niet zo leuk was? Ik kan dit zeker alleen, ik heb wel in mijn eentje alles gedaan!’ Een tijdje later zit ze in het vliegtuig. Ze is zenuwachtig, dat merkt ze ook wel. Er komt dan opeens een heel vrolijk meisje in het vliegtuig. ‘Had ik maar een reden om zo vrolijk te zijn…’ denkt ze. Dan stopt het meisje bij haar. “Hey, ik ben Mila! Ik zit naast je deze vlucht.”

Demi
‘Oh, hey, ik ben Irene.’ Ze bonjourt voorbij Irene’s lange benen en ploft met een zucht neer.
‘Ben je zenuwachtig?’
‘Nee’, zegt Irene zo stoer mogelijk.
‘Ik ook niet, ik vind het super leuk! Ik ben al naar zoveel bestemmingen geweest. Bonaire, Curaçao, Hawaï…’ Jeetje, waar zit haar uit knop? Irene grabbelt in haar tas en haalt haar oortjes eruit. Is het stom als ze nu ineens naar muziek gaat luisteren? Ach, ze merkt het vast niet. Ze zoekt een nummer op van Jessie J en gaat achterover liggen.
‘Ik ben zelfs naar Ierland geweest, en Schotland, en Canada…’ Haar stem verdwijnt in Irene’s hoofd, en ze probeert wat te gaan slapen. Tegen de tijd dat ze gaan landen, is Mila nog niet klaar met haar bezochte plaatsen. Ze heeft schijnbaar de gehele vlucht haar hele levensverhaal vertelt. Irene loopt vlug het vliegtuig uit en maakt dat ze wegkomt. Als ze net naar de uitgang wil lopen, botst ze tegen iemand op. Ze kijkt naar een grote man, die haar met dreigende ogen aankijkt.

Robin
‘Wat doe je hier? Waarom reis je in je eentje? Waarom kijk je zo verdrietig? Is er iets?’ De man komt langzaam naar haar toe. In plaats van dat hij eerst dreigend en boos keek, kijkt hij nu met medelijden naar Irene, die moeite heeft haar tranen in bedwang te houden. ‘I-Ik weet het niet meneer.. Ik wilde weg, weg van huis, en dit was het beste waar ik heen kon gaan.’ De man neemt haar mee naar een koffietentje, waar ze samen wat drinken en eten. De man, die blijkbaar Eric heet, vraagt over van alles. ‘Weet je dat jij een prachtige vrouw bent’, zegt hij. ‘Mijn vriend heeft een modebureau en daar zul je vast door de castings komen.’ Net wat Irene niet wilde! Ze loopt gelijk weg van Eric, zonder hem te bedanken. Wat denkt hij wel niet? Ze komt juist hierheen omdat ze weg wil van alles! En nu? Waar moest ze heen? Naar de natuur. Weg van dit vliegveld, met Eric die haar alleen maar probeerde te regelen voor een modebureau. De eerste de beste taxi laat ze stoppen. ‘Naar de natuur!’, roept ze tegen de chauffeur.

Jolieke
Hij schrikt! De chauffeur heeft geen twijfels en rijd snel door, ook door rood?! Kom ik steeds zo dreigend en bang over? Na 10 minuten stopt de taxi opeens. Dit is niet de natuur? Ik kijk om me heen en zie dat ik ergens midden in de stad ben. De chauffeur begrijpt me vast niet, dus ik stap uit. ‘’Irene, Irene!’’ Huh, roept iemand nou haar naam? Ze draait zich om en opeens ziet ze Mila staan. Ik heb hier helemaal geen zin in en draai me snel om. Voordat ik me helemaal kon omdraaien knal ik tegen een bord aan. ‘’De Natuur’’ staat erop. Oh tuurlijk! Ik ben bij een museum, genaamd ‘’De Natuur’’. Snel vlucht ze weg. Ze heeft zo lang gelopen dat het al donker begint te worden. Waar moet ze nu heen? Ze heeft geen slaapplek en ze heeft veel zin om te eten na zo’n dag. Wacht, ik zie iets. Irene loopt nog een stukje door en ze komt in het bos waar ze loopt een huisje tegen. Er is niemand in het huisje. De deur is ook open, wat raar? Laat ik hier maar overnachten denkt ze. Waarschijnlijk zijn er morgenochtend pas weer mensen en kan ik snel weer weg. Ik opende de deur verder en liep naar binnen. Nadat ik heb rondgekeken ging ik op het bed zitten. Au! Er zit iets in haar achterzak. Het is een kaartje, een kaartje van Eric! Op het kaartje staat een nummer met de tekst: ‘’Je bent een prachtige vrouw. Bel zeker voor een afspraak voor de casting! Hopelijk spreek ik je snel! xxx Eric’’

Floor
Even twijfelt Irene. ‘Ga ik echt in dit vieze, koude, oude huisje slapen vannacht? Kan ik niet beter die Eric opbellen?’, denkt ze bij zichzelf. ‘Nee, ik ben hier gekomen om mezelf te vinden, niet om te doen wat anderen van mij willen’, ze propt het kaartje ergens onderop in haar rugzak. Haar maag begint steeds harder te rommelen, maar ze heeft echt geen zin om nu nog op zoek te gaan naar eten. Ze pakt een geplette muesli-bar uit haar tas en gaat in het bed liggen. Eigenlijk vind ze het best een vies idee, andermans bed, in een verlaten bos. Maar ze heeft weinig keus. Ze probeert in slaap te vallen maar het lukt maar niet, er zoemen veel te veel gedachten door haar hoofd. Dan hoort ze een deur piepen. Het felle licht van een zaklamp schijnt naar binnen.

Mijn deel van het verhaal
Een brede man loopt het huis in, en de zaklamp schijnt recht in het gezicht van Irene. ‘Wat moet jij hier’ zegt de man boos. ‘Uh, uh, ik zocht een plek om te slapen’ zegt Irene zacht, en met een bange stem. ‘Kom jij dan maar eens even mee’, en hij pakt haar stevig beet en neemt haar mee naar buiten. ‘Waar gaan we naar toe’ vraagt Irene met een zacht stemmetje. ‘Stil’ zegt de man, en trekt haar nog wat harder mee het donkere bos in. Dan ziet ze ineens licht, en een enorm groot huis. En een heerlijke geur die lijkt op vers  gebakken brood. De man opent de deur van het grote huis, en zegt tegen Irene dat ze haar schoenen uit moet doen. Irene doet maar wat de man zegt en loopt hem daarna achterna. Een vrouw staat in de keuken, ze is bezig met het bakken van brood en heeft een enorm grote pan op het fornuis staan. De man stelt Irene voor aan zijn vrouw. ‘Betty’ zegt de vrouw met een vriendelijke stem. ‘Irene’ zegt ze tegen de vrouw. ‘Ooh ik heb me nog helemaal niet voorstelt’ zegt de man. ‘Willibrod’ zegt de man nu met een vriendelijkere stem. Betty vraagt aan Irene of ze een stuk brood lust, en een kop verse tomatensoep. ‘Lekker’ zegt Irene, en op dat moment knort haar maag extra hard. Ze gaat zitten aan de lange houten tafel, en kijkt naar hoe Betty de kom met tomatensoep vult. Dan stormt er iemand hard van de trap af, en vliegt de keuken in.

Ilona zal verder gaan met het verhaal, en als niemand zich meer aanmeld ook het verhaal gaan afsluiten. Hoe zal dit spannende verhaal aflopen? En gaat het goed komen met Irene?

9 thoughts on “Afmaakverhaal

  1. Wat een super leuk idee zo’n afmaakverhaal. En wat een goede schrijfstijl heb je hé! Sowieso eigenlijk complimenten voor alle stukken. Leuk leuk!

    1. Wat ontzettend lief! Ik vond het ook heel erg leuk om aan mee te schrijven 🙂 Heerlijk weer even je fantasie gebruiken.

  2. Heyy , ik had t verhaal van Robin geschreven Zou je dat kunnen veranderen?

  3. Super leuk. Voor diegenen die het leuk vinden. Er komt na Ilona ook nog een deel 2. 😉 Dus Irene gaat nog lekker lang door in Blogland. Carolien je hebt het heel leuk gedaan

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: